Ogród luizy

Żywotniki popularnie zwane tujami, szturmem wdarły się na miejskie zielone skwery i zieleńce oraz do parków, ogródków działkowych, przydomowych ogrodów, a nawet na balkony i tarasy tysięcy polskich rodzin. To bardzo popularne iglaki, które swoją zawrotną „karierę” zawdzięczają mnogości gatunków i odmian, co sprawia, że można wybrać roślinę pod względem indywidualnych wymagań w zakresie kształtu rośliny i odcieni zieleni, dość szybkiemu wzrostowi co daje możliwość tworzenia zróżnicowanych kompozycji i form, takich jak żywopłoty stanowiące estetyczne ogrodzenie czy pojedyncze oryginalnie przycięte rośliny będące rodzajem zielonej ozdoby oraz brakiem szczególnych wymagań dotyczących uprawy i stosowanych zabiegów pielęgnacyjnych, a co za tym idzie jej łatwością i prostotą.

Tuje charakteryzuje niska cena zakupu, niewielki koszt utrzymania oraz łatwość rozmnażania.
Niewątpliwą zaletą uprawy tych drzewek jest bardzo długi okres możliwych nasadzeń, który obejmuje okres od kwietnia do połowy października. Kluczowym jednak jest to, aby planując sadzenie rośliny zrobić to w sposób możliwie perspektywiczny. Rośliny źle tolerują przesadzanie, więc warto jest od razu wybrać miejsce odpowiednie na kolejne lata, uwzględniając dość szybki wzrost rośliny oraz jej wymagania w stosunku do stanowiska. Powinno być ono słoneczne lub ewentualnie lekko zacienione.

Rośliny dobrze rosną w glebach żyznych, przepuszczalnych oraz umiarkowanie wilgotnych. Umiejscowione na prawidłowych stanowiskach tuje rosną silne, co w dużej mierze chroni je przed wpływem szkodników i chorób. Pojawiające się zmiany barwy igieł na żółtą lub brązową lub zaburzenia wzrostu roślin wynikają zazwyczaj z nieprawidłowej pielęgnacji rośliny, w tym niewłaściwego nawożenia, co skutkuje niedoborami magnezu lub żelaza, nieodpowiedniego podlewania lub wyboru niewłaściwego stanowiska o czym wspomniano powyżej. W celu zagwarantowania optymalnych warunków rośliny powinny być regularnie nawożone, w okresie wiosenno – letnim (kwiecień, maj), letnim (lipiec) oraz jesienią, na przełomie września i października.

Tuje nie wymagają częstego podlewania. W pierwszym roku po posadzeniu należy zadbać przede wszystkim o rośliny młode. Powinny być one podlewane regularnie, obficie, przynajmniej raz w tygodniu, rano lub wieczorem, pamiętając o zasadzie, że podlewana jest gleba wokół rośliny, a nie jej pędy i igły. Należy również pamiętać o tym, aby rośliny zostały intensywnie podlane przed okresem zimowym, co umożliwi im zgromadzenie zapasu wody w pędach.

Warto wspomnieć o odporności roślin na skrajne warunki atmosferyczne, w zależności od gatunku i odmiany. W hodowli znaleźć można gatunki całkowanie mrozoodporne, jaki i takie, które są wrażliwe na niskie temperatury i wymagają zabezpieczenia pędów przed przemarznięciem. Dobrym rozwiązaniem w naszej strefie klimatycznej jest wiązanie pędów przed zimną, zapobiegające łamaniu się ich pod ciężarem zalegającego śniegu. Należy dodać, że brązownie igieł w tym czasie jest zjawiskiem powszechnym i odwracalnym na wiosnę. Rośliny posiadają zazwyczaj pojedynczy pień i liczne odgałęzienia. Dla optymalnego wzrostu i zachowania prawidłowego kształtu wymagają regularnego cięcia, którego częstotliwość zależy od konkretnego gatunku i odmiany rośliny, a także od jej przeznaczenia. Inaczej bowiem odbywa się przycinanie tui w żywopłocie, a inaczej wolnostojącej. Te pierwsze powinno się przycinać w sezonie trzykrotnie: marzec-kwiecień i czerwiec to skrócenie pędów na 1/3 długości, natomiast w sierpniu – skrócenie pędów o 1-2 centymetry. Warto zaznaczyć, że uzyskane w ten sposób pędy mogą zostać wykorzystane do rozmnażania roślin. W tym celu należy wykonać ich ukorzenienie. Tuje rosnące pojedynczo nie wymagają regularnego cięcia, a powinno być ono wykonywane jedynie w celu osiągnięcia pożądanego kształtu rośliny.